مفهوم تبلیغ در اسلام
تبلیغ، از واژه هایى است كه مانند بسیارى از مفاهیم زیبا و پرمحتوا در عرف مردم و در صحنه هاى سیاسى، اجتماع و... دچار سرنوشت شومى شده است. ابلاغ و( تبلیغ) در لغت به معناى( رساندن) و( رسانندگى) است، ولى در فرهنگ اسلام، آنچه ازاین واژه منظور بوده و هست، بیش از رساندن صرف پیام است، بلكه بایدابلاغ مبین: « ما على الرسول الاالبلاغ المبین» صورت بگیرد. پیام، رسا و گویا و متناسب با فرهنگ هر عصر باشد، تا در دلها واندیشه ها نفوذ نماید. قید( مبین) كه دراین آیه شریفه و در دیگر آیات، بیشتر، با( ابلاغ) آمده شاهد گویایى است بر این مدعا زیرا باید محتواى پیام كه همان دستورات واحكام شریعت است، براى مكلفى كه مى خواهد بدان جامه عمل بپوشد و در روز واپسین در موردانجام و یا عدم انجام آن مورد بازخواست قرار بگیرد، به گونه اى روشن بیان گردد، تا حجت بر وى تمام گشته و عذرى براى او باقى نماند. با توجه به مفهومى كه تبلیغ در فرهنگ اسلام دارد و نیز رسالت جهانى اسلام و نقشى كه تبلیغ در جهت ایفاى این رسالت دارد،اسلام به امر تبلیغ بسیار توجه نموده، از آن جمله: جاى دادن عنصر تبلیغ در پیكره دین، به این معنى كه اسلام در قالب عبادتهاى شبانه روزى: (نماز جماعت ) و هفتگى (نماز جمعه ) و سالیانه (مراسم حج ) و نماز عیدین، كه در طول سال، انجام مى پذیرد و نیز مناسبتهاى مختلفى كه یااز همان صدراسلام وجود داشته و یااین كه در طول تاریخ حیات اسلام، در جریانات حساس و در راه تكمیل گسترش اسلام اتفاق افتاده است و به عنوان ایامى با قداست و عظمت در مكتب واعتقاد پیروان شناخته شده و بر بزرگداشت آن تاكید گردیده است، مانند: ماه مبارك رمضان، ماه محرم، اعیاد وفیات بزرگان دین، اینها همه مناسبتهایى است كه اسلام بدان توصیه و ترغیب كرده است، تا تبلیغ دین، همواره به صورت مستمر و زنده پا برجا باشد واین حضور خود را در صحنه هاى زندگى بشر حفظ نماید واز زوال و نابودى مصون گردد و وعده خداوندى: « انا نحن نزلناالذكر وانا له لحافظون» (سوره حجر، آیه 9) تحقق یابد.
